Takiang or Thai lamp

Takiang, a typical Thai lamp, is a device that has a wick to produce light fuelled by oil. There are many types of Takiang, such as the ones made of bottles or milk cans and using rolled zinc to hold the wick, made of unbleached cotton thread or a piece of cloth.

The wick is put into the bottle or milk can, which is full of kerosene. As the wick soaks up kerosene, it can burn to produce light.

From the most common plate-like ceramics for placing candles or burning gum Benjamin, Takiang have been developed into several shapes. Animal wax has been used to replace kerosene.

A lamp with glass cover to protect the flame from the wind is call Takiang po; and the one with a handle is called Takiang rua (barn lantern). Takiang lan has a fan blade propelled by a coil spring to drive away smoke, and Takiang chao phayu is a pressure lantern, in which air is compressed and oil is sprayed onto the wick. Today, however, local people have turned to use gas lamps, as they are more convenient.

ตะเกียง เป็นภาชนะใส่น้ำมัน มีไส้สำหรับจุดให้มีแสงสว่าง มีหลากหลายชนิดด้วยกัน เช่น ตะเกียงที่ทำด้วยขวด หรือ กระป๋องนม ใช้สังกะสีม้วนเป็นหลอดสำหรับใส่ไส้ที่ทำจากด้ายดิบ หรือเศษผ้า แล้วสอดลงไปในขวดหรือกระป๋องนมที่อัดแน่นไปด้วย น้ำมันก๊าด เมื่อจุดไฟไส้ตะเกียงจะดูดน้ำมันขึ้นมา ทำให้เกิดการลุกไหม้เป็นแสงสว่าง

ต่อมาตะเกียงมาการพัฒนาเป็นลำดับขั้น จากตะคันซึ่งเป็นเครื่องปั้นดินเผารูปคล้ายจาน สำหรับวางเทียนอบ หรือเผากำยาน นาไขสัตว์มาเป็นตะเกียงที่ใช้น้ำมันก๊าด ถ้ามีครอบแก้วกันลมคือ ตะเกียงโป๊ะ หากมีหูหิ้ว เรียก ตะเกียงรั้ว ส่วนที่มีใบพัดหมุนด้วยลานเพื่อไล่ควัน ช่วยให้แสงสว่างนวล เรียกว่า ตะเกียงลาน แต่หากเป็นตะเกียงที่อัดลมพ่นน้ำมันลงไปในไส้ เรียกชื่อว่า ตะเกียงเจ้าพายุ ปัจจุบันผู้คนหันมานิยมใช้ตะเกียงแก๊ส เนื่องจากสะดวกสบายในการใช้มากกว่า